Λατρεύω τους γάμους που βλέπω πολλά κλειστά μάτια και σφιχτές αγκαλιές. Για λίγη ώρα γίνομαι ένα με το ζευγάρι. Βλέπω, ζω, αισθάνομαι μαζί τους.
Βασούλα και Θανάσης… Το πως κοιτούσε ο ένας τον άλλον… Το πως την κρατούσε στην αγκαλιά του… Η τρυφερότητα που απέπνεαν οι μαγικές αυτές στιγμές… Και η δυνατότητα να ’’κλείνω’’ αυτή την αίσθηση στο αέναο πέρασμα του χρόνου.
